Afera w Kiczorze i reakcja Wojtyły

W 1971 r. Surgent trafił na jednoosobową placówkę w Kiczorze koło Żywca. W 1973 r. 12 chłopców oskarżyło go o wykorzystywanie od jesieni 1971 r. – skazano go jedynie za sześciu. W celi przyznał się esbekowi: „Tych czynów dokonywałem we wszystkich parafiach, w których wcześniej pracowałem”. „Zdecydowanie ofiar było więcej” – ocenia Krzyżak. Został skazany na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, ale wyszedł na wolność po amnestii w 1974 r.

Wojtyła błyskawicznie zawiesił go w obowiązkach, zakazał spowiadania, pobytu w dekanatach żywieckich i pracy w archidiecezji krakowskiej. Za ks. Eugeniuszem Surgentem wstawiali się jednak często inni duchowni. Surgent trafił na pokutę do klasztoru Filipinów w Gostyniu (lata 1976–1978), pracując fizycznie bez funkcji kapłańskich. Jednak stopniowo zdobywał zaufanie na Pomorzu i w końcu wraca do pełnienia posługi kapłańskiej oraz prawdopodobnie dalej krzywdzi małoletnich.

Czytaj więcej

Plus Minus

Ksiądz pedofil wykorzystywał Monikę jak tylko mógł. Zmowa milczenia i zaniedbania biskupów

Prawie 40 lat zmowy milczenia w sprawie wykorzystywania seksualnego małoletniej przez księdza. Różne sygnały świadczyły, że ks. Edmund jest pedofil...

Wnioski dla Kościoła

„Wojtyła nie tuszował pedofilii, nie przenosił księży dlatego, że dowiedział się o ich przestępstwach” – Tomasz Krzyżak podtrzymuje swoją tezę z 2022 r. Działał wg. ówczesnego prawa kanonicznego: szybkie odsunięcie, badania, zakazy. „Zastosowano wszystkie środki” – mówi, choć dziś ocenilibyśmy niektóre z jego działań bardziej surowo. Kościół potrzebuje kontroli nad duchownymi: zakazów pobytu, „quasi-więzień” jak domy emerytów z kuratorem, by nie narażać społeczeństwa. „Trzeba stworzyć takie warunki, aby nie było możliwości wyrządzenia dalszej krzywdy przez daną osobę” – proponuje Tomasz Krzyżak.