Fragment książki Laury Spinney „Proto. Jak nasz prajęzyk dotarł na krańce świata”, w przekładzie Grzegorza Kuleszy, która ukazała się nakładem wydawnictwa Znak Horyzont, Kraków 2026

Granice ojczyzny prasłowiańskiego są określone dość mgliście, zwłaszcza w ich zachodniej części, lecz większość uczonych umieszcza ją między źródłem Dniestru a środkowym Dnieprem. Innymi słowy, znajdowała się w dzisiejszej Ukrainie, blisko granicy z Polską. Od VIII wieku p.n.e. sąsiadami Słowian na stepie po ich południowej i wschodniej stronie byli ci genialni, obwieszeni klejnotami Scytowie, irańskojęzyczni spadkobiercy Sintaszty, którzy przechytrzyli Dariusza (przynajmniej na jakiś czas) i narzucili swoje nazwy wielu najważniejszym szlakom wodnym regionu – owo tętniące nagłosowe D.