Wyobraź sobie, czytelniku, że maszerujesz jedną ze ścieżek w górnych partiach Tatr. Pogoda jest marna, jest chłodno i wilgotno, otacza cię chmura, która przesłania widok. Słońce bez efektu próbuje się przez nią przebić, więc idziesz w lekko opalizującej, mokrej zupie i liczysz na to, że zejdziesz poniżej chmury i w końcu zaczniesz widzieć okolicę. Skręcasz na północ i zatrzymujesz się, struchlały. Drogę blokuje ci bowiem… widmo. Ciemny, humanoidalny kształt stoi w milczeniu, otoczony nieziemskim światłem. Nie rusza się, jakby czekał, co zrobisz. Nie widzisz oczu w jego zniekształconej głowie, ale jesteś pewien, że na ciebie patrzy. Patrzy i czeka…