Jeszcze całkiem niedawno rysunkowy żart, w którym świeżo upieczony pierwszoklasista musi uspokajać histeryzujących rodziców, wydawał mi się ot taką sobie niewinną wariacją na temat przeczulenia. Dopóki nie zaczęło się kupowanie tornistrów i śniadaniówek, a do skrzynki e-mailowej nie zaczęły wpadać wiadomości od wychowawczyni. I jasne się stało, że rysownik obszedł się z nami, rodzicami pierwszoklasistów, aż nazbyt łaskawie. Może to migawki własnych wspomnień sprzed dwóch dekad na temat tego wszystkiego, czym naprawdę jest szkoła. Sumą nadziei i rozczarowań, radości i upokorzeń. Najdotkliwszą, bo najgłębiej sięgającą, z instytucji. Tą w końcu, która ma ciebie – drżącego teraz przed przekroczeniem po raz pierwszy jej progu – zastępować.