[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 26 stycznia 2010 r., I SA/Gd 58/09[/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Naczelnik urzędu skarbowego odmówił uznania za zasadne zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych obejmujących zobowiązania w VAT. Podobnie postąpił dyrektor izby skarbowej.

Organ wyjaśnił, że w myśl art. 33 pkt 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=2CC5C9029314ADB481C9EA73220EA11E?id=179915]ustawy o postępowaniu egzekucyjnym[/link] w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego może być wykonanie lub umorzenie w całości lub w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego.

Zarzuty zgłaszane przez skarżącego zostały uznane za bezzasadne. Sprawa trafiła do WSA.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

Sąd przypomniał, że podstawę prawną zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym mogą stanowić wyłącznie okoliczności wskazane w art. 33 ustawy, w szczególności wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku itp.

Trafnie więc, zdaniem sądu, organy obu instancji uznały, że podane przez skarżącego okoliczności sprawy odpowiadały podstawom prawnym wskazanym w pkt 1 i 4 wspomnianego przepisu.

Sąd uznał, że organ odwoławczy słusznie stwierdził, że w sprawie brak jest podstawy prawnej dla wydawania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w kwestii zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji wówczas, gdy tym wierzycielem jest sam organ prowadzący tę egzekucję.

W tej sytuacji, gdy wierzycielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez naczelnika urzędu skarbowego, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym, bezprzedmiotowe było wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Sąd uznał, że postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów jest postępowaniem o charakterze wpadkowym, w którym podlegają rozpatrzeniu tylko zastrzeżenia odpowiadające podstawom określonym w art. 33 ustawy i dotyczące postępowania egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania w tym trybie jakichkolwiek zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, a dotyczących postępowania jurysdykcyjnego, jak na przykład zasadność obciążania skarżącego egzekwowanym obowiązkiem. Ten tryb postępowania nie może służyć weryfikacji decyzji administracyjnych.

W sytuacji więc, [b]gdy w sprawie niewątpliwie ustalono, że zobowiązania podatkowe zostały zabezpieczone hipoteką przymusową, podniesienie zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych nie mogło skutecznie wzruszyć prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego.

Okoliczność przedawnienia zobowiązania podatkowego może mieć znaczenie prawne dopiero, gdy postępowanie egzekucyjne będzie miało za przedmiot inne niż objęte hipoteką przymusową składniki majątku zobowiązanego. [/b]