Oto ja, nie tak dawno obywatel Europy drugiej kategorii, kontynentalny parias nieomal, ja, wystający w kolejce po wizy do zasobnych krajów naszej wspólnej ojczyzny, który bogactwo ich lizać przez szybę mogłem jedynie, ja prezydentem Unii Europejskiej zostałem.
Jakżeż Angela Merkel wpatruje się w oczy moje, no, może nie do końca moje, tylko premiera mojego Donalda Tuska, który jednak mnie przy niej reprezentuje. Jak pięknie wyglądam w objęciach ministra Westerwellego, no, może nie ja, tylko minister, ale mój, mój Radek Sikorski. Jakżeż klepią mnie oni po plecach, mierzwią mi włosy, drapią pod brodą, jak zależy im na mnie, bo od teraz to ja w Unii rządzić zacząłem.
I co z tego, że ostatnio w Koluszkach czekałem dwie godziny, bo tory remontować musieli, przecież dla mojego dobra, mnie, prezydenta Unii. A jak u kuzyna w Sosnowcu przy świeczkach siedzieliśmy – elektryczność nawaliła, ale wytłumaczyli, że tylko w nocy, a to dobrze, bo spać trzeba, żeby potem jako prezydent w dzień pracować lepiej – to się nawet jakoś bardziej uroczyście zrobiło.
Potem, kiedy na Ursynów przez Poznań wracać musiałem – autostradę naprawiali, coby lepiej mi służyła – to zadowolony byłem jeszcze dlatego, że więcej czasu miałem na cieszenie się swoją prezydencją. I wspominałem sobie ten symbol nasz: flagę z gwiazdami, która nad kupą wojewódzką powiewa.
I dlatego myślę, że coś z tą opozycją trzeba by zrobić, która godność moją, bo rządu, który mnie reprezentuje, na szwank wystawia. Teraz właśnie postanowili, aby trupami smoleńskimi grać, ci, których dawno już zamknąć za zamordowanie Blidy powinni. Jakieś telegramy do rządu moskiewskiego pokazują, aby zniesławić i radość naszą przesłonić.
