Rzecznik: czy naciskano na IPN

Zarówno Gładysz, jak i Borusewicz potwierdzili, że dzwonili do pracowników IPN. Zapewnili, że wyrażali jedynie oburzenie faktem niepoinformowania ich o tym, iż marszałek Senatu bierze udział w tym samym cyklu spotkań co skonfliktowani z nim działacze WZZ. Twierdzili, że nie było z ich strony nacisków. Jednak prezes IPN mówił „Rz”, że podczas tych rozmów padły słowa o ograniczeniu budżetu instytutu.

Cenckiewicz zarzuca Borusewiczowi kłamstwo. „Już w styczniu 2005 r. doszło do podobnej sytuacji. Borusewicz był wówczas wicemarszałkiem sejmiku województwa pomorskiego (...). Podczas spotkania w jego gabinecie w Urzędzie Marszałkowskim w Gdańsku, którego celem miało być zebranie przeze mnie relacji na temat działalności Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, Borusewicz w zdecydowanych, »żołnierskich« słowach udzielił mi reprymendy w związku z moją książką »Oczami bezpieki«”. Oświadczył, że nie będzie więcej ze mną dyskutował i że w ogóle ma już dość kontaktów z IPN, po czym, nie przebierając w słowach, wyrzucił mnie z gabinetu. O sprawie powiadomiłem swoich przełożonych w IPN. Pan marszałek powinien o tym pamiętać, zanim postawi zarzut, że historycy z IPN piszący o gdańskiej opozycji nigdy się z nim nie kontaktowali i nie prosili o pomoc” – napisał Cenckiewicz w przesłanym „Rz” oświadczeniu.

Oskarżył też marszałka o pomówienie działacza opozycji Marka Kubasiewicza o to, iż jest agentem SB, co nie znalazło potwierdzenia w dokumentach.