Katarzyna Rosłaniec spogląda na świat przez różowe hipsterskie okulary. Nawet zgłębiając ważne społecznie zjawiska, bardziej interesuje ją forma wizualna, kolorystyka obrazu balansująca na granicy kiczu niż analiza socjologiczna. I to się spodobało. Jej dwa pierwsze filmy przyciągnęły w sumie prawie milion widzów.
Zadebiutowała w 2010 roku „Galeriankami" o gimnazjalistkach prostytuujących się w galeriach handlowych w zamian za mniej lub bardziej wartościowe podarunki. Potem było „Bejbi Blues" (2013) – historia siedemnastolatki zachodzącej w ciążę, bo „chciała mieć coś do kochania". Dziesięć lat starsza Karolina (przekonująco narcystyczna brawurowa Magdalena Berus – największy atut filmu), bohaterka jej najnowszego filmu, gorączkowo i intensywnie konsumuje życie.
Karolina jest początkującą pisarką, której debiut – historia współczesnej Lolity – przyniósł międzynarodową sławę i uwolnił od trosk materialnych. Ale nie egzystencjalnych. Jej codzienność wypełnia pustka. Spragniona coraz to nowych wrażeń, nie wie, czego naprawdę chce. Prawdziwego uczucia, akceptacji – ale co właściwie znaczą te słowa?
Alkohol, narkotyki, seks, masturbacja, podróże po świecie, erotyczne sesje fotograficzne, konflikty z matką (Danuta Stenka) czy wreszcie ciąża nie zaspokoją potrzeby nowych, mocnych, ale do końca niewyartykułowanych wrażeń. Co najwyżej skrócą drogę do samozatracenia. Dosłownie, bo Karolina boryka się z poważnym problemem kardiologicznym. I nie przywrócą utraconej gdzieś pisarskiej weny.
Ukazany tu drapieżny, przekoloryzowany świat jest zlepkiem powierzchownych obserwacji i kalek na temat współczesnej młodej bohemy. Razi nachalną sztucznością, która zapewne zamierzona w efekcie niczemu nie służy.
