Francusko-izraelski zespół archeologów odkrył fragmenty siedmiu różnych fletów, datowanych na około 12 000 pne, co stanowi największą kolekcję prehistorycznych instrumentów wytwarzających dźwięk, jakie kiedykolwiek znaleziono w Lewancie.
Odkrycie został0 opisane w czasopiśmie "Nature Scientific Report" przez naukowców z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie, Centre de Recherche Français à Jérusalem, Centre nationale de recherche scientifique oraz Israel Antiquities Authority.
Dr Laurent Davin, doktor habilitowany na Uniwersytecie Hebrajskim, badał niektóre kości, kiedy zauważył małe otwory wywiercone w regularnych odstępach wzdłuż kilku kości. Początkowo eksperci uznali dziurki za efekt zwykłego zużycia delikatnych ptasich kości. Ale Davin dokładniej je i zauważył, że dziury były rozmieszczone w bardzo równych odstępach i najwyraźniej zostały stworzone przez ludzi.
Badacze wykonali repliki delikatnych oryginałów i odkryli, że można z nich wydobyć wysokie dźwięki przypominające odgłosy drapieżnych ptaków.
Jedna z teorii głosi, że fletów używano do symulowania odgłosów ptaków drapieżnych - krogulca zwyczajnego i pustułki - aby płoszyć ptactwo wodne, co ułatwiano ich łapanie. Mogły także pełnić rolę instrumentów i jako takie sa najstarszym tego typu znaleziskiem na Bliskim Wschodzie.
Jak koczownik uczył się osiadłego trybu życia
Kościane flety pochodzą sprzed 12 tysięcy lat, a więc z okresu, gdy koczownicy zaczęli podejmować pierwsze podejścia do życia osiadłego.
Wcześniej koczowniczy łowcy-zbieracze skupiali się na większej zwierzynie, takiej jak gazele, króliki czy lisy. Ale kiedy ludzie zaczęli osiedlać się w dolinie Hula po raz pierwszy, zaczęli wykorzystywać nowe źródła pożywienia, w tym ryby i mniejsze ptactwo wodne. Zdobywali je w jeziorze, które rozciągało się w poprzek doliny.
Dziś dolina Hula jest nadal głównym szlakiem migracji ptaków. Późną jesienią setki tysięcy przelatują tamtędy przez Izrael w drodze z Europy do Afryki.
Dolina Hula była kiedyś pokryta wodą, z jeziorem o powierzchni 13 kilometrów kwadratowych i sezonowymi bagnami o powierzchni 47 kilometrów kwadratowych . Pierwsi pionierzy syjonistyczni osuszali bagna na początku XX wieku w ramach dużego projektu infrastrukturalnego, mającego na celu stworzenie większej ilości gruntów rolnych i walkę z malarią.
