Badacze z Network Archaeology Ltd odkopali zabytek w pobliżu miejscowości Lincoln, koło Washingborough, w dolinie rzeki Witham. Wiek łodzi określono wstępnie na 4000 lat. Została ona wykonana z jednego pnia dębu. Ma długość sześciu metrów.
Wiek łodzi ostatecznie potwierdzą analizy laboratoryjne próbek drewna pobranego z kadłuba. Wykonana zostanie analiza metodą węgla radioaktywnego C 14, a także analiza dendrochronologiczna (określanie wieku na podstawie rocznych przyrostów pnia, tzw. słojów).
Jednak już teraz wiadomo, jak przebiegała produkcja dłubanki: z pnia dębu najpierw oddzielono sześciometrowy kloc za pomocą drewnianych klinów, następnie powoli wypalano go, a zwęgloną masę usuwano, wydrążano narzędziami kamiennymi i metalowymi.
Dziób łodzi uformowano w trójkątny szpic z końca pnia. W części rufowej wycięto w pniu półki służące za oparcie dla deski kładzionej w poprzek – ławki.
W momencie odkopywania łodzi, dziób znajdował się nieco wyżej niż rufa, jak gdyby była ona wciągnięta dziobem na podnoszący się w tym miejscu brzeg. Ponieważ w tej pozycji dziób był wynurzony z wody, drewno w tej części, stykające się z powietrzem, przetrwało w gorszym stanie. Część rufowa, zanurzona w wodzie, zachowała się lepiej.
W epoce, gdy używano łodzi, krajobraz doliny rzeki Witham był odmienny, rzeka silnie meandrowała poprzez mokradła okolone lasami porastającymi wyżej położone partie. Rzeka była wtedy szlakiem handlowym i komunikacyjnym.
Sześciometrowa łódź była w stanie pomieścić pięć do sześciu osób. Mogła być także wykorzystywana do połowu ryb i polowania na ptactwo wodne.
