Moja głęboka sympatia i przyjaźń dla Polski jest dobrze znana, łącznie z moimi wysiłkami, aby zachować miejsce obozu w Auschwitz dla przyszłych pokoleń. Miałem zaszczyt przemawiać w imieniu światowej społeczności żydowskiej na 75. rocznicy powstania w getcie warszawskim i przy tej okazji oddałem hołd waleczności Żydów i chrześcijan, którzy tak wytrwale walczyli z niemieckim najeźdźcą.

Polacy nie mogą i nie powinni być obwiniani za to, że naziści wybrali na miejsce obozów śmierci okupowaną przez Niemców Polskę. Auschwitz był niemieckim obozem założonym przez Niemców i przez nich prowadzonym. Zawsze będę głośno i otwarcie mówił, kiedy historia jest zakłamywana, niezależnie czy z powodu niezrozumienia, czy złej woli.

Niemniej jako szczery przyjaciel Polski, który często odwiedza ten kraj, czuję się w obowiązku wyrazić swoje zaniepokojenie spowodowane ostatnimi wydarzeniami.

Grzech antysemityzmu

Dwa tygodnie temu podczas homilii wygłoszonej w katedrze w Tarnowie tamtejszy biskup mówił o Żydach, używając znanego języka wprost zaczerpniętego z Protokołów mędrców Syjonu. Czyżby wspomniany biskup nie uznawał nauk Jana Pawła II, że antysemityzm jest grzechem przeciwko człowiekowi i Bogu? Czyżby był nieświadomy, że zatruwał umysły wiernych? Parę dni wcześniej polskie media poinformowały o odbyciu się odrażającej procesji w Pruchniku, podczas której kukła Żyda została pozbawiona głowy, a następnie spalona przez wiwatujący tłum. Wśród tych ludzi były również dzieci! Czy ktokolwiek z biorących udział w tym mrożącym krew w żyłach przedstawieniu zastanowił się nad tym, co czyni? Czy było to zgodne z przesłaniem Jana Pawła II? Czy ktokolwiek pomyślał, że to wydarzenie świadczy nie tylko o samych jego uczestnikach, lecz także niszczy reputację ich miasta i wręcz kala dobre imię Polski?

Martwi mnie również widok demonstrantów na ulicach Warszawy wznoszących antyżydowskie i antyamerykańskie okrzyki. Miasta, które doznało tak ogromnego okrucieństwa i wielu zniszczeń, a jednocześnie pomimo doznanych krzywd potrafiło się tak bohatersko odbudować i pokazać prawdziwą siłę ludzkiej solidarności. Tym bardziej ogarnia mnie okropny smutek, gdy widzę taką nietolerancję i ignorancję w stosunku do świata, która w dodatku jest traktowana jakoby miała być przejawem prawdziwego polskiego „patriotyzmu".

Znam wielu wspaniałych ludzi w Polsce i boli mnie myśl, że przekaz wychodzący dzisiaj z tego kraju służy jedynie wzmocnieniu stereotypów i uprzedzeń zarówno na polskich, jak i żydowskich ulicach, których od dawna już być nie powinno. Mam nadzieję, że polityczni i religijni przywódcy Polski ostro wypowiedzą się przeciwko manifestowaniu antysemityzmu. Nie możemy pozwolić, aby duchy przeszłości znowu powstały i doprowadziły do zniszczenia tego, co przez lata budowały nasze narody.