Jego książka to trzy przeplatające się ze sobą historie. Pierwsza to fragmenty wspomnień o Ludwigu van Beethovenie, który tworzył muzyczne arcydzieła pomimo coraz większych problemów ze słuchem („Aby w teatrze zrozumieć artystów, muszę siedzieć tuż przy orkiestrze" – pisał w liście do przyjaciela).

Kolejna historia rozpoczyna się niemal 200 lat później. Pojawiają się w niej Olga i jej syn Olaf, który jako dziecko „nie słuchał się" dorosłych. Powód był podobny jak w przypadku Beethovena: głęboka wada słuchu.