Indianie malują ciała barwnikami roślinnymi. Czarny jest kolorem wojennym, czerwony i fioletowy towarzyszą świętom i obrzędom. Dla ozdoby dziewczęta przekłuwają skórę cienkimi patyczkami: jeden przechodzi przez nos, drugi przez środek dolnej wargi, a jeszcze dwa inne zdobią kąciki warg. W przekłute małżowiny uszne wkładają kwiaty, małe wiązki ziół lub liści albo kolczyki wykonane ze zwierzęcych zębów.

Rodzice bardzo kochają swoje dzieci i uczą je odwagi. Indianie nie dopuszczają przebaczenia. Dzieci wiedzą, że muszą oddać  każdy otrzymany cios, oko za oko.

Życie plemienia upływa w zupełnie innym wymiarze czasowym, nie istnieje dla nich pojęcie wczoraj albo jutro. Tu trwa wiecznie dziś, ze wszystkimi swymi niebezpieczeństwami. Potrafią liczyć tylko do trzech, potem określają wszystko słowem bruka, czyli dużo.

Starcie Janomami ze światem dotychczas im nieznanym, zmusiło ich do uzależnienia się od obcych im obyczajów. Z wyjątkiem  nielicznych grupek rozsianych głęboko w dżungli, wzdłuż małych, niedostępnych rzek, kilkanaście tysięcy Indian żyje przy misjach religijnych, albo w ogóle, w zasięgu naszej cywilizacji.

Na podstawie książki Jacka Pałkiewicza „Pasja życia” (Wyd. Zysk i S-ka)