Restauracja Summers w Arlington, sportowa knajpa na przedmieściach Waszyngtonu. Na kilkunastu telewizorach wyświetlane są tu transmisje futbolu amerykańskiego, koszykówki, hokeja, Formuły 1 czy boksu. A co z kibicami piłki nożnej? – Dotąd ściągali tutaj głównie, gdy grała Barcelona czy Real Madryt – wyjaśnia ciemnowłosa kelnerka o azjatyckiej urodzie.

Teraz fanów europejskiego futbolu jest jednak dużo więcej, bo restauracja to jeden z „oficjalnych amerykańskich barów piłki nożnej”. W takich miejscach można na żywo obejrzeć wszystkie mecze, mimo że niektóre zaczynają się już o 10 rano lokalnego czasu.

[srodtytul] Nic, ciągle nic [/srodtytul]

Właśnie o tej porze rozpoczął się w środę rozstrzygający o wyjściu z grupy mecz USA z Algierią. – Specjalnie wziąłem wolne, żeby to zobaczyć – opowiada nam Sjuvon. Podobnych urlopowiczów było tego dnia więcej i mało kogo obchodziło, że dokładnie w tym samym czasie Barack Obama rozprawiał się z generałem McChrystalem.

– Naprawdę nie zdobyliśmy gola w meczu z Algierią? – pytał z niedowierzaniem prowadzący program w CNN, podkreślając nazwę kraju, który przeciętnemu Amerykaninowi nie kojarzy się bynajmniej z państwem mogącym wyeliminować z turnieju supermocarstwo.

Losy spotkania śledzili też urzędnicy w Białym Domu. „Nic, nic, ciągle nic” – mówili, odpowiadając jednocześnie na pytania o wynik w meczu z Algierią i decyzję w sprawie zmiany głównodowodzącego w Afganistanie. Gdy w końcu rzutem na taśmę Ameryka zdobyła upragnioną bramkę (a sędzia ją uznał), z głośników w biurze prasowym prezydenta rozległ się okrzyk: USA! USA!

Teraz wszyscy czekają na sobotni mecz z Ghaną. Dla Amerykanów to nie lada gratka. Oczywiście, marzyli oni o drugiej rundzie turnieju, ale wielu straciło już wiarę, że może się to ziścić.

[srodtytul] Podziękowania[/srodtytul]

Awans z pewnością przyczyni się do wzrostu popularności europejskiego futbolu. Już teraz w metrze słychać żywe dyskusje o meczach (i złych sędziach), w sklepach pojawiają się słodycze w kształcie piłki oraz gadżety dla fanów soccera, a stacje telewizyjne uczą widzów kolejnych zasad tego dziwnego zagranicznego sportu.

Dzięki temu Amerykanie wiedzą już na przykład, czym jest ten przeklęty spalony, przez który ich drużyna nie wygrała spotkania ze Słowenią (choć akurat wówczas sędzia spalonego odgwizdał niesłusznie).

Mistrzostwa świata w piłce nożnej oglądają nawet najważniejsi z ważnych. Po meczu z Algierią obecny w Pretorii Bill Clinton osobiście dziękował piłkarzom za to, że dzięki nim poczuł się dumny z tego, iż jest Amerykaninem.