– To była święta kobieta. Do końca życia nawet, gdy była już poważnie chora, chciała dawać świadectwo o swoim synu – mówi „Rz" kard. Kazimierz Nycz, metropolita warszawski. – Spotykałem się z nią wielokrotnie i zawsze podziwiałem jej wielką wiarę w Boga. Wiarę także w to, że śmierć jej syna nie była daremna.

Marianna Popiełuszko zmarła wczoraj w szpitalu w Białymstoku, do którego trafiła 10 listopada. Miała 93 lata, choć z jej dokumentów, m.in. dowodu osobistego, wynikało, że urodziła się 10 lat wcześniej.

– Spodziewaliśmy się tej śmierci – mówi „Rz" ks. Tadeusz Bożełko, proboszcz warszawskiej parafii św. Stanisława Kostki na Żoliborzu, przy której znajduje się grób księdza Jerzego. – Od kilku dni leżała w szpitalu. Była umierająca. Wierzę, że już spotkała się ze swoim synem – dodaje.

– Ona porażała otoczenie swoją prostotą i wielką wiarą – podkreśla Milena Kindziuk, dziennikarka tygodnika „Niedziela" i autorka biografii Marianny Popiełuszko „Matka Świętego". – Wielokrotnie z nią rozmawiałam i widzę w niej wzór wielkiej matczynej miłości. Pamiętam, że wiele razy mówiła, że wybaczyła zabójcom swojego syna. Chociaż do końca widać było w niej cierpienie, potrafiła zawierzyć.

Jej bliscy podkreślają także, że nigdy nie pragnęła żadnego rozgłosu i nie chciała sławy. – Do końca życia pozostała prostą, wiejską kobietą – mówi Kindziuk.

Ks. Bożełko dodaje, że Marianna Popiełuszko w każdą rocznicę śmierci ks. Jerzego w październiku oraz jego imieniny przypadające w kwietniu była w Warszawie.

– Najpierw modliła się przy grobie syna, a potem szła do jego dawnego mieszkania, w którym dziś jest ośrodek pamięci o nim – opowiada duchowny. – Tam odbywały się bardzo miłe i długie spotkania.

– Z każdym dzieliła się wspomnieniem o swoim synu – podkreśla metropolita warszawski i dodaje, że kilkakrotnie odwiedzał Mariannę Popiełuszko także w jej domu w Okopach na Podlasiu. – To biedna okolica. I ona wraz z mężem wychowała tam swoje dzieci, z których jedno zostało męczennikiem – mówi kardynał. – To jej pełne wiary życie i śmierć, która zbiega się akurat z kończącym się Rokiem Wiary, to piękny symbol.

W kwietniu Marianna Popiełuszko mówiła watykańskiemu dziennikowi „L'Osservatore Romano" o ostatnim spotkaniu ze swoim synem.

– Było to we wrześniu 1984 roku. Przyjechał do domu bez zapowiedzi. Nie mówił o sobie, ale wiedziałam, że go śledzono: nawet z okien naszego domu widać było auta z agentami. Ale on był odważny, pomimo że fizycznie słaby – wspominała. – Zostawił mi do zacerowania sutannę, mówiąc: „Zabiorę ją następnym razem. Jeżeli nie, to będziesz miała po mnie pamiątkę". A żegnając nas, powiedział: „Pamiętajcie, jeśli umrę, nie opłakujcie mnie".

– Zawsze powtarzała, że jak Bóg da, to doczeka jego beatyfikacji. I doczekała – mówi Kindziuk.