Tymczasem w świetle unijnego prawodawstwa opuszczenie eurozony jest możliwe tylko wraz z opuszczeniem Unii Europejskiej. To, że się o tym nie wspomina, oznacza, że zapewne są przygotowane jakieś cudowne interpretacje brukselskich prawników wykonane dla dobra utrzymania zjednoczonej Europy.

Utrzymywanie za wszelką cenę każdego członka w UE, niezależnie od tego, jak on sam podchodzi do europejskich reguł i wartości, może się jednak bardzo źle skończyć. Szczególnie w odniesieniu do takiego kraju jak Grecja, różniącego się od innych członków pod względem kulturowym, a także sympatii politycznych wobec świata pozaunijnego. Nieprzypadkowo analitycy ważnego think tanku European Council on Foreign Relations już w 2007 roku uznali Grecję za konia trojańskiego Kremla w Europie. A było to przed kryzysem finansowym i przed rosyjską agresją na Ukrainie. Teraz prorosyjskie sympatie w Grecji są jeszcze silniejsze, rosną wprost proporcjonalnie do wzrostu nastrojów antyniemieckich. Wynikają z – logicznego – poczucia bliskości religijnej, prawosławnej i – nielogicznego – poczucia więzi skrajnie lewicowych (Rosja jest w rzeczywistości krajem oligarchicznej odmiany drapieżnego kapitalizmu, niezainteresowanym losem klasy robotniczej, zwłaszcza u siebie).