Zanosi się na deszcz. Ostatnio znowu częściej pada. Początek lata był bardzo suchy, zielona Holandia zaczynała przypominać kraje Morza Śródziemnego: żółtobrązowe, spalone słońcem trawy łamały się pod wpływem wiatru, suche liście przestawały opierać się grawitacji. Ale teraz znowu rządzi zieleń. Najlepiej mają się pokrzywy, wielkie jak dęby; nikt ich nie wycina. No chyba że anektują chodniki i ścieżki – ale tylko wtedy. Pokrzywa ma tu takie samo prawo do życia jak trzcina porastająca brzegi kanałów, jak dzikie kolczaste krzaki jeżyn rozsiewające się w lasach, jak rzadkie rośliny na zboczach niewielkich pagórków pokrytych mieloną korą w parku, który odwiedzam z psem.