Do Warny dojeżdżamy po czwartej rano. Parkingi na stacjach paliw są zamknięte, hotel przyjmie nas dopiero po dziesiątej, więc jedziemy na nadmorski bulwar. Zatrzymujemy się w cieniu skarpy, tuż przed nami morze. Mężczyźni zarzucają długie wędki z falochronu, pojawiają się biegacze. Zasypiamy.

Nasz hotel znajduje się po drugiej stronie warneńskiej zatoki. Dojeżdża się wąską, dziurawą drogą wśród bujnej zieleni, na końcu której są dwie latarnie morskie – jedna historyczna, otoczona spektakularnymi ruinami, druga działająca. Parking to wyjeżdżona zatoczka w krzakach, ale, jak się okazuje, w zasięgu wojskowych kamer. Schodzimy stromym zboczem po dwustu schodkach. Cała infrastruktura – stopnie, poręcze albo ślady po nich, oświetlenie – od dekad nie była remontowana i kojarzy się nam z Górą Parkową w Krynicy z lat 80. Tylko że tutaj zewsząd atakuje roślinność, a powietrze ciężkie jest od upału i wilgoci.