„Odyseja” Christophera Nolana wygląda na film, który powinien płynąć szerokim nurtem: Homer, morze, statki, upadek Troi, bogowie, powrót do domu, IMAX i reżyser po triumfie „Oppenheimera”. A jednak przez długi czas to kino stoi – na ekspozycji, ciężkich dialogach i zdaniach wypowiadanych tak, jakby każdy bohater wiedział, że bierze udział w dziele przeznaczonym do Oscarów. To film z ambicji tak wielkiej, że miejscami dusi własną przygodę. Istny upadek z wysokiego konia.