Najbardziej przejmująca scena batalistyczna w „Niebie nad Normandią” rozgrywa się przy stole. Nie ma huku dział ani szturmu na plażę. Są mapy, izobary i ludzie, którzy próbują przewidzieć zachowanie chmur nad kanałem La Manche. Anthony Maras opowiada o przygotowaniach do lądowania w Normandii z perspektywy szkockiego meteorologa Jamesa Stagga. Kino zna już tę historię oczami generałów i piechurów. Tutaj wojna zależy od wiedzy człowieka niemającego prawa do wydawania rozkazów. Jest czerwiec 1944 r. Dwight D. Eisenhower musi zdecydować, czy rozpocząć operację Overlord 5 czerwca. Jego zaufany amerykański prognostyk Irving Krick obiecuje dobre warunki. Stagg widzi w danych załamanie pogody i ostrzega, że desant zakończy się rzezią. Spór nie dotyczy wyłącznie ciśnienia i kierunku wiatru. Krick wierzy w analogie: skoro podobny układ w przeszłości przynosił słońce, historia powinna się powtórzyć. Stagg odpowiada, że natura nie ma obowiązku respektować ludzkich wzorów. Tak „Niebo nad Normandią” staje się aktualnym dramatem o różnicy między pewnością siebie a kompetencją. Najbardziej niebezpieczny ekspert nie musi kłamać. Wystarczy, że mówi władzy dokładnie to, co ta pragnie usłyszeć.