Frankfurt nad rzeką Men, której mętne fale oglądam tu co dzień, jest absolutnym fenomenem. Wielkie centrum finansowe Europy u stóp góry Taunus, miasto eleganckich pałacyków ozdobione strzelistym centrum wygląda z daleka jak lunapark. Zaczęło się oczywiście od kilku rzymskich obozów wojskowych, potem rządzili tu królowie frankijscy, kilkaset lat później właśnie tu utrwaliła się tradycja koronowania cesarzy rzymskich narodu niemieckiego, a kres miastu postanowili zafundować Amerykanie, niszcząc bombami ponad 70 proc. zabudowy. Starówkę, którą w pełni odbudowano dopiero przed kilku laty, zniszczono w 90 proc. Czy mi jej żal? Kiedy się przypomni zniszczenia dokonane przez Niemców w Warszawie, to naprawdę trudno o jakąś specjalną empatię, ale to fałszywa ścieżka myślowa. Dobra kultury winny być chronione, nawet w mateczniku tak skrajnych barbarzyńców, jakimi byli naziści; to przecież dzieło poprzednich pokoleń.