Marian Jachimowicz, literat i kronikarz życia artystycznego, urodził się w 1906 r. w Schodnicy. Osada ta leżała w Borysławsko-Drohobyckim Zagłębiu Naftowym, o którym autor po latach pisał: „był wielkim obszarem, muzycznym duchotem maszyn parowych, […] pnącym się szybami kopalń na otaczające zbocza gór, […] rozlewającym się czarną ropą w potoki”. Na przełomie wieków XIX i XX wydobycie ropy dawało regionowi czwartą pozycję na świecie. W okolicach eksploatowano też wielkie złoża ozokerytu, wosku ziemnego, który posłużył m.in. do izolacji kabli kładzionych między Ameryką a Europą. Był to jednak moment przełomu: po odkryciach ropy w Iranie, a później w Wenezueli, nasz Teksas i Klondike w jednym zaczął przeistaczać się z centrum w prowincję. Mniej przemysłu – to mniej pracy. Równocześnie – zmarł ojciec Jachimowicza, a kilka lat później odeszła matka. Życie było coraz trudniejsze i zadecydowano, że 11-latek pojedzie do starszego brata Rudka, który za pracą udał się do Budapesztu.