Bo to był zły czarodziej, jeden z najgorszych. A największym jego dziełem było lustro. Każda rzecz, jaka się w nim odbijała, przedstawiana była z najgorszej strony. To, co dobre i szlachetne, zamazywało się w nim tak, że wydawało się podłe i głupie. Zło za to widać w nim było doskonale, wyraźnie i ze wszystkimi szczegółami. Kto w nie spoglądał, ten po pewnym czasie zapominał, że może być na świecie coś pięknego. Zaczynał wierzyć w tamten, odbity w tafli lustra świat. I wydawało mu się, że był trzeźwy, rozsądnie myślący, twardo stąpający po ziemi. Przez pewien czas, bo potem już nic nie myślał, całą jego głowę spowijała chmura czarnej rozpaczy.