A teraz, jak proponował Jurko, odpoczynek, podróż poślubna, dwa dni aklimatyzacji, taki rys, że jesteśmy tutaj sami, nie ma turystów – zwracam się do Oli.

Wyciągam się wygodnie, patrzę po okolicy. Po górach chodzą ludzie, krowy i konie. Słychać tartaki. Spoglądam w dół. Z daleka widzę idącą postać. Niski mężczyzna ubrany w moro skacze przez zagrody oddzielające łąki i mieszkające na nich krowy, konie, ludzi. Kieruje się do naszego domu. Odkładam laptop i wstaję, żeby się z nim przywitać.