Droga na szczyt zajęła indyjskiej muzułmance 22 lata – tyle minęło od dnia, w którym po raz pierwszy wyszła na kort wyłożony krowimi plackami, najlepszą dostępną w okolicy nawierzchnią. Wcześniej w rodzinie grali tylko mężczyźni i tylko w krykieta. Ale sześcioletnia Sania miała głowę pełną marzeń o karierze w stylu Steffi Graf, którą podziwiała dzięki antenom satelitarnym rozpalającym umysły indyjskich dzieciaków w latach 90. Kraj budził się po dekadach socjalistycznego letargu, reformy napędzały gospodarkę, a Sania była jednym z dzieci nowej ery. Ery dżinsów, coca-coli, MTV i planów, by prześcignąć świat.

Ostatnie pięć tygodni było takim właśnie błyskawicznym skokiem. Jeszcze w marcu do najlepszych zawodniczek Mirzie brakowało 2,5 tys. punktów. Ale odkąd wychodzi na kort z Martiną Hingis, nie przegrywa. Indyjsko-szwajcarski duet zdobył tytuły w trzech kolejnych turniejach: w Indian Wells, Miami i Charlestonie. Ten ostatni sukces dał Hindusce prowadzenie w rankingu WTA.

„Ona przygotowuje, ja kończę" – tak strategię wykłada Hingis. Wcześniej Mirza grała z Carą Black z Zimbabwe, która w 2014 r. zakończyła karierę. Potem krótko partnerowała jej Hsieh Su-Wei z Tajwanu, ale współpraca się nie układała, bo obie wolały prawą stronę kortu. Tymczasem Hingis rozstała się z Włoszką Flavią Pennettą i powstał debel idealny.