Historycy przez wiele lat dyskutowali na temat tego, czy Jezus faktycznie istniał. Obecnie dla większości badaczy odpowiedź na to pytanie nie budzi większych kontrowersji. Zamiast tego historycy szukają źródeł innych niż Nowy Testament, które odnosiłyby się do życia Chrystusa. Niezwykle cenne są zapiski dwóch autorów: rzymskiego historyka Tacyta oraz żydowskiego kapłana i kronikarza Józefa Flawiusza.
Czytaj więcej
Naukowcy odkryli, że młodzi dorośli mogą starzeć się biologicznie szybciej niż przedstawiciele wcześniejszych pokoleń. To z kolei budzi obawy przed...
Tacyt pisał o egzekucji Chrystusa
Obaj autorzy tworzyli już po śmierci Jezusa i nie byli chrześcijanami. Ich teksty nie miały więc na celu potwierdzenia jego nauk. Wzmianki o nim pokazują jednak, że Jezus był postacią historyczną, faktycznie wiązano go z powstaniem chrześcijaństwa, a jego śmierć łączono z działalnością Poncjusza Piłata.
Jak donosi portal Arkeonews, Tacyt wspomniał o Chrystusie w „Rocznikach” powstałych około 116 roku. Opisując wielki pożar Rzymu z 64 roku i reakcję Nerona, wspomniał, że cesarz obarczył winą chrześcijan. Wyjaśnił również etymologię nazwy tej grupy. Według rzymskiego historyka pochodziła ona od Chrystusa, który został stracony za panowania cesarza Tyberiusza z rozkazu Poncjusza Piłata.
Ta wzmianka jest niezwykle istotna, ponieważ sam Tacyt nie był przychylnie nastawiony do chrześcijan. Odnosił się do ich ruchu z pogardą i przedstawiał go jako niebezpieczny zabobon. Nie miał więc powodu, by pisać o nim w pozytywnym świetle. Jego zapis potwierdza jednak, że Jezus był związany z początkiem ruchu chrześcijańskiego, został stracony z rozkazu władz rzymskich, a jego śmierć nastąpiła w okresie urzędowania Poncjusza Piłata, który zarządzał Judeą w latach 26–36 n.e. Te informacje są zgodne z zapiskami z Nowego Testamentu.
Czytaj więcej
Naukowcy z Uniwersytetu McMastera w Kanadzie odkryli nowy antybiotyk – manikomycynę. Działa on w sposób, którego wcześniej nie wykorzystywano w med...
Józef Flawiusz wspomniał Jezusa i jego brata
Drugim ważnym źródłem potwierdzającym istnienie Jezusa są „Dawne dzieje Izraela” autorstwa Józefa Flawiusza. Był to żydowski kapłan, arystokrata i historyk urodzony kilka lat po śmierci Chrystusa. W swoich tekstach opisał śmierć Jakuba, którego nazwał „bratem Jezusa zwanego Chrystusem”. Jezus pojawia się w tym fragmencie jedynie jako osoba pozwalająca dokładniej zidentyfikować Jakuba. Według badaczy właśnie ten przypadkowy charakter wzmianki zwiększa jej wiarygodność i potwierdza, że biblijny Syn Boży był rzeczywistą postacią, znaną z niedawnej historii Żydów.
Więcej sporów wywołuje dłuższy fragment znany jako Testimonium Flavianum. W zachowanej wersji przedstawia on Jezusa jako mędrca i nauczyciela skazanego przez Piłata na śmierć przez ukrzyżowanie. Historycy uważają jednak, że niektóre fragmenty mogły zostać dopisane w późniejszym czasie już przez chrześcijańskich kopistów. Dotyczy to zwłaszcza bezpośrednich stwierdzeń przedstawiających Jezusa jako Mesjasza lub odnoszących się do jego zmartwychwstania w języku wyznania wiary. Badacze mają wątpliwości co do autentyczności tych fragmentów, ponieważ Józef Flawiusz był żydowskim historykiem i pisał dla rzymskich odbiorców. Uważają jednak, że mógł być autorem pierwotnej wzmianki o Jezusie.
