Napisała ją w latach 90. prawnuczka Rajchmana – Marta Aleksandra Balińska. Mimo że książka ukazała się po francusku i angielsku przed kilkunastu laty, a nawet zdobyła prestiżową nagrodę La Grand Prix Litteraire du Medec, polskiej edycji doczekała się dopiero teraz.
Ludwik Rajchman (1981 – 1965) urodził się w Warszawie. Pochodził z zasymilowanej żydowskiej rodziny. Jego ojciec Aleksander był pierwszym dyrektorem Filharmonii Warszawskiej. Ludwik studiował medycynę w Krakowie, a potem wyjechał do Instytutu Pasteura w Paryżu, gdzie ukończył wyższy kurs bakteriologii i pracował pod kierunkiem znanego rosyjskiego immunologa Ilii Miecznikowa.
Został obywatelem świata, ale nadal angażował się w humanitarną pomoc w Polsce (do końca życia zachował polskie obywatelstwo). W Warszawie utworzył w 1918 roku Państwowy Zakład Higieny. W latach 20. i 30. był dyrektorem Organizacji Zdrowia przy Lidze Narodów. A w 1946 roku został pierwszym przewodniczącym UNICEF – Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci. Liczbę niedożywionych na świecie szacowano wówczas na 20 – 30 milionów. Rajchman chciał przyjść z pomocą najbardziej bezbronnym, a zarazem wspierać rozwój medycyny walczącej z plagami XX wieku. Zabiegał m.in. o upowszechnienie penicyliny i szczepień przeciw gruźlicy.
Rajchman od młodości miał poglądy lewicowe. Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej. W czasie II wojny współpracował z rządem emigracyjnym. Potem wspierał Chiny Czang Kaj Szeka (doskonale znał Daleki Wschód).
Nadrzędnym celem wszystkich działań Rajchmana była humanitarna pomoc ludzkości wyniszczonej przez wojny. Jako pragmatyczny idealista miał świadomość, że wymaga ona również politycznych zabiegów.
