Niemcy: Symbol rosyjskiej agresji pojawił się na ulicach Berlina

– Nie spodziewałem się takiego zainteresowania, liczyłem na 30 aut – mówił organizator imprezy zarejestrowanej oficjalnie we władzach Berlina. Jest emigrantem z ZSRR, służył w Bundeswehrze i od lat mieszka w Berlinie. Podobna proputinowska demonstracja odbyła się wcześniej na trasie Kolonia–Bonn.

W zamyśle organizatorów miał to być protest przeciwko dyskryminacji rosyjskojęzycznych mieszkańców Niemiec, czego doświadczają od czasu rosyjskiej agresji na Ukrainę. Przyznaje to zresztą policja. Ambasador Siergiej Nieczajew śle w związku z tym noty do niemieckiego MSZ ze skargami o naruszanie „podstawowych praw człowieka”.

Rosyjskojęzyczna społeczność w Niemczech liczy co najmniej 4 mln osób. To emigranci z różnych części byłego ZSRR przybyli w większości po rozpadzie Związku Radzieckiego. Rosyjskie MSZ twierdzi, że takich osób jest 6 mln, wliczając wszystkich posługujących się rosyjskim, nawet jeżeli nie jest to język ojczysty jak w przypadku przybyszów z Ukrainy. Statystyki mówią o 2,2 mln dorosłych rosyjskojęzycznych mieszkańcach RFN. Ponad 230 tys. z nich posiada rosyjskie obywatelstwo i 135 tys. ukraińskie. Tak było przed wojną.

– Takie wydarzenia jak w Berlinie nie świadczą o istnieniu w Niemczech rosyjskiej piątej kolumny i nie mają żadnego wpływu na niemiecką politykę wobec Rosji. Są jednak dowodem skuteczności rosyjskiej propagandy w środowisku rosyjskojęzycznym – mówi „Rzeczpospolitej” prof. Stefan Troebst, niemiecki historyk, ekspert od spraw wschodnich.

Jego zdaniem zasadniczy wpływ na działania rządu Olafa Scholza będą miały w najbliższym czasie napływające z Ukrainy informacje o rosyjskich zbrodniach wojennych, nie tylko z Buczy. Może to nawet skłonić rząd do wycofania się ze sprzeciwu wobec embarga na rosyjski gaz i ropę. Domaga się tego energicznie od Berlina premier polskiego rządu. Kanclerz Scholz powtarza, iż taki krok przyniesie większe straty niemieckiej gospodarce niż rosyjskiej. Annalena Baerbock, szefowa dyplomacji, tłumaczyła właśnie w publicznej telewizji, że gdyby natychmiastowe embargo miało doprowadzić do zakończenia wojny, „zrobilibyśmy to natychmiast”.