Nie wiem co prawda, czy płyta ta dotrze do kogolowiek poza Polską. Ale nawet jeśli nikt za granicą nie dowie się dzięki niej o Powstaniu Warszawskim, to dostaliśmy bardzo dobry album, taki, który można przesłuchać wielokrotnie. Uczciwie mówiąc, powstańczy zryw jest tu pewnym punktem zaczepienia, są o nim może dwa utwory, a całość jest bardzo różnorodna i łączy szeroko rozumiane jazz, blues i rap. To muzyka miejska, na wskroś czarna, spokojnie można powiedzieć – hiphopowa.