Na ogół tak! Normalnie na mecze, których stawką było miejsce w środku tabeli niższej ligi, przychodziło po stu, dwustu kibiców. Jednak na mecz Marymontu ze Świtem jesienią 1930 r., czyli tuż przed wyborami, przybyło ponad 2 tys. ludzi! Sarmata był wcześniej klubem warszawskich tramwajarzy-socjalistów, ale jak w PPS nastąpił rozłam, to prosanacyjni tramwajarze założyli nowy klub i nazwali go Tramwajarz. Podobnie było na Powiślu, gdzie pracownicy elektrowni mieli zespół RKS Elektryczność, który działał jeszcze w latach 70. Po lewicowym rozłamie z 1928 r. powstał nowy klub: Prąd.

A jakie były kluby prawicowe?

Endecja miała głównie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół", którego honorowym członkiem był Roman Dmowski. Niestety, „Sokoły" nie bardzo lubiły piłkę nożną i do lat 30. nie mogły się pogodzić z tym, że to jest najbardziej popularny sport. Do 1928 r. działała w Warszawie Korona. Jej mecze w A Klasie, czyli na poziomie dzisiejszej 2. Ligi, z naczelnym żydowskim Makabi Warszawa, wywoływały spore zainteresowanie i stawiały na baczność całą policję, która doskonale rozumiała polityczny kontekst tego meczu.

Ale największe kluby były chyba apolityczne?

Starały się od polityki stronić, ale gdy w 1938 r. takie kluby jak AKS Chorzów, Warta Poznać i Wisła Kraków zażądały wykluczenia z gry piłkarzy żydowskich, to Cracovia, Polonia Warszawa głosowały przeciwko, a ŁKS wstrzymał się od głosu. Takie twarde apolityczne stanowisko też jest polityką.

- rozmawiał Michał Płociński