[b]Rz: W jaki sposób przetrwał pan Holokaust?[/b]

[b]Abraham Segal:[/b] Uratowali mnie Polacy. Ukrywałem się w Markowej, tej samej miejscowości, w której Niemcy zamordowali rodzinę Ulmów i ukrywanych przez nich Żydów. Mnie też przechowywały polskie rodziny. Między innymi rodzina Cwynarów. Udawałem zwykłego pastucha. Sierotę, którego najęto do pomocy w gospodarce. Polacy dali mi drewniaki i parę parcianych portek. Co niedzielę chodziłem do kościoła. W ten sposób nie wzbudzałem podejrzeń.

[b]Niemcy nigdy nie wpadli na pański trop?[/b]

Nie. Dotrwałem pod opieką polskiej rodziny do momentu, gdy przyszli Sowieci, a Niemcy się wycofali. Muszę się panu do czegoś przyznać. Wtedy, pod wpływem emocji związanych z tym, że przestało grozić mi niebezpieczeństwo, uciekłem, zostawiając krowy na polu. Choć od roku 1944 minęło już 65 lat, do dzisiaj mam piekielne wyrzuty sumienia z powodu tych krów.

[wyimek]Pod opieką polskiej rodziny dotrwałem do momentu, gdy przyszli Sowieci[/wyimek]

[b]Pamięta pan egzekucję rodziny Ulmów?[/b]

Tak. Gdy Niemcy ich wyrżnęli, byłem przerażony. Mimo to, choć byłem 14-letnim dzieckiem, zachowałem zimną krew. Postanowiłem dalej udawać pastucha, grać swoją rolę. Gdybym wtedy nagle zniknął, mógłbym narazić moich gospodarzy na niebezpieczeństwo.

[b]A co się stało z pańską rodziną?[/b]

Podczas Holokaustu zginęli wszyscy, oprócz jednego wujka. On wyjechał przed wojną do Palestyny. Mój dziadek w Łańcucie – skąd pochodzę – ogłosił wówczas żałobę. Wszyscy uważali, że to szaleństwo jechać na ten Bliski Wschód. Do tego dziadek był religijny i uważał, że Żydzi nie powinni wracać do Ziemi Obiecanej, dopóki nie pojawi się Mesjasz. Zamiast Mesjasza pojawili się jednak Niemcy i to wujek był jedynym członkiem rodziny, który przetrwał.

[b]A rodzice?[/b]

Moja mama uciekła wraz ze mną z getta podczas akcji likwidacyjnej SS. Została potem schwytana. Tata był w obozie, gdzie brał udział w ciężkich pracach przymusowych. Tam przepadł. Do dziś nie wiem, w jakich okolicznościach zginął.