A jak to wygląda u starszych dzieci?

Ze starszymi dziećmi jest inaczej, choć nie powiedziałabym, że lepiej – to złe słowo. One mają już swoje doświadczenia w budowaniu relacji, jednak problem oderwania od środowiska, do którego są przywiązane, pozostaje. Od tego, kto się dzieckiem potem zajmuje i jaką opiekę dziecku zagwarantowano po wyprowadzeniu go z jego środowiska, zależy, jak później będzie ono funkcjonować.

W jaki sposób wytłumaczyć dziecku, co tak naprawdę się dzieje?

Nie da się wytłumaczyć dziecku, dlaczego zabiera się je od mamy i taty. Dla malucha rodzic jest autorytetem, bez względu na to, jaki jest w rzeczywistości i jak funkcjonuje. Zamiast skupiać się na tłumaczeniu, ważniejsze jest, żeby dziecku zapewnić miejsce, w którym będzie mogło wyrazić swoje uczucia, a obok będzie osoba, która się tymi uczuciami zaopiekuje.

To pomoże?

Chodzi o to, by dziecko nie miało poczucia porzucenia i osamotnienia. Jeżeli dzieci trafiają do ośrodka, gdzie takich maluchów jest sporo, i tylko jeden opiekun, to wiadomo, że nie będzie on w stanie zagwarantować każdemu z nich poczucia spokoju. To się przekłada potem na trudności z zaufaniem innym i budowaniem prawidłowych relacji. W konsekwencji takiemu człowiekowi trudno jest stworzyć stały związek, nawiązać przyjaźń i w ogóle wchodzić w relacje międzyludzkie.