Reklama

Roxanne Gay. „Głód. Pamiętnik (mojego) ciała” - fragment

Nieustająca presja [bliskich] spowodowała, że odmówiłam chudnięcia, aby ukarać ludzi, którzy twierdzili, że mnie kochają, ale nie akceptowali mnie taką, jaka jestem.

Publikacja: 18.06.2021 18:00

„Jedzenie nie osądzało i nie oczekiwało ode mnie niczego. Jedząc, nie musiałam być nikim innym, tylk

„Jedzenie nie osądzało i nie oczekiwało ode mnie niczego. Jedząc, nie musiałam być nikim innym, tylko sobą.” Na zdjęciu: małe co nieco na Coney Island, USA

Foto: Getty Images

Często mówię o dekadzie, kiedy miałam dwadzieścia kilka lat, że to najgorszy czas w moim życiu – i tak właśnie było. Jednak z roku na rok sytuacja trochę się poprawiała i jako osoba dorosła zaczęłam funkcjonować nieco lepiej. Byłam w stanie porobić dyplomy i zdobyć lepszą pracę. Powoli, ale stale starałam się naprawić swoją relację z rodzicami i zrehabilitować się w ich oczach. „Przed" byłam grzeczną dziewczynką, więc wiedziałam, jak grać tę rolę. Po części wciąż byłam gotowa grać tę rolę, nawet po straconym roku w Arizonie, tak żebym mimo rozpaczliwej samotności wciąż mogła czuć się z czymś związana – z pisaniem, z pracą, z rodziną.

Pozostało jeszcze 96% artykułu

4 zł tygodniowo przez rok !

Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.

Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.

Kliknij i poznaj szczegóły oferty

Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
Reklama
Reklama
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
Reklama
Reklama