Zamiast o laboratorium mówiono o „lekcjach szycia”, „próbach chóru” albo „schadzkach literackich”. Wykłady zapisywano jak przepis na zupę albo domowe lekarstwo. Sprzęt laboratoryjny musiał być w pełni mobilny. Szkło, odczynniki i palniki spirytusowe trzymano w specjalnych, łatwych do transportu kufrach podróżnych lub ukrywano wewnątrz fałszywych ścian. Aparaturę rozstawiano tuż przed zajęciami i pakowano natychmiast po ich zakończeniu. Na stołach obok probówek zawsze leżały rozłożone karty do gry i nuty oraz stały filiżanki z kawą.