Czy był pan kiedyś na polu walki i doświadczył pracy lekarza wojskowego „w terenie”?

Doświadczenie poligonowe i pracę w „zielonym garnizonie” mam za sobą. Gdy Wojsko Polskie zaczęło uczestniczyć w misjach NATO, byłem już na stanowisku i w stopniu, który w korpusie medycznym nie przewidywał udziału w misji na teatrze działań poza granicami państwa. Przyjmuję to z dystansem właściwym służbie – kompetencji zdobytej w bezpośrednim kontakcie z polem walki żadne studium przypadku w pełni nie zastąpi. Perspektywę znam jednak dokładnie. Od lat zespół Wojskowego Instytutu Medycznego – Państwowego Instytutu Badawczego w Warszawie (WIM-PIB) analizuje medyczne dane operacyjne z teatrów działań – w pierwszej kolejności z Ukrainy, wcześniej z Iraku i Afganistanu. Wnioski wyznaczają kierunki rozwoju technologii medycznych oraz konstrukcję programów szkoleniowych personelu kierowanego w rejony konfliktów. Różnica między doświadczeniem własnym a wiedzą wypracowaną w trybie analitycznym jest realna, lecz przy odpowiedniej dyscyplinie metodycznej daje się sprowadzić do wymiaru, w którym nie ogranicza zdolności decyzyjnej.