Któregoś niedzielnego popołudnia siedzieliśmy we dwoje na tarasie. Inni gdzieś chodzili. Po domu, po podwórku. Letnie słońce przygrzewało. Kusiło. Wtedy nagle zapragnąłem powiedzieć mamie o sobie wszystko. Jakbym od mamy był ważniejszy. Jakbym przed jej odejściem chciał coś z siebie (czy siebie) uratować. Jakby jej odejście miało zabrać do grobu też coś ze mnie. Co? »Wszystko o sobie« jest sformułowaniem zabawnym – nie da się powiedzieć o sobie wszystkiego”.