Od przeszło dwóch lat pozostaję zachwycony obrazami Moniki Sojki. Są to kompozycje pozornie statyczne, operujące różnorodnymi układami kolorystycznymi, które mogłyby przywodzić na myśl siłę rażenia i precyzję Marka Rothki. Jednak wśród tych wielobarwnych układów pojawiają się też zawsze postaci i coraz to nowe obiekty, ostatnio wyspy. Sojka poza talentem ma również konsekwentną, ale nie monotonną, wizję tego, co chce malować, dzięki czemu jej malarstwo robi przynajmniej na mnie wielkie wrażenie.