Po naszej stronie są ciągle jednak poważne argumenty ekonomiczne i jeśli zostałyby odpowiednio wykorzystane, to mielibyśmy szanse na otrzymanie znaczącej porcji tego, czym dysponujemy dziś. Bo polityka spójności przynosi korzyści całej Europie, a nie tylko jej bezpośrednim beneficjentom, czyli biedniejszym krajom i regionom. Gdy np. Polsce pozwala budować infrastrukturę tak potrzebną do zlikwidowania zapaści cywilizacyjnej, to tym samym umożliwia firmom z zachodu Europy robienie w naszym kraju interesów.
Dowodów jest aż nadto i politycy potrafią analizować liczby. Problem jednak w tym, że nie jest jasne, czy polski rząd zamierza taką ofensywę na rzecz polityki spójności prowadzić.
Poważny błąd popełnił na samym początku, gdy totalnie zaatakował sposób wykorzystania funduszy w czasie rządów PO–PSL. Dla Komisji Europejskiej Polska była przykładem dobrego wydawania pieniędzy, który miał służyć jako argument w dyskusji z krytykami polityki spójności. Skoro jednak sama Polska uważa, że pieniądze były wydawane na złe cele i nie finansowały rozwoju, to po co jej pomagać?
Drugi błąd rząd popełnia teraz, gdy z góry zgadza się, wręcz cieszy się z propozycji zmiany sposobu finansowania inwestycji w UE po 2020 roku: zamiast typowych dla polityki spójności dotacji miałyby to być w większym stopniu pożyczki. Dotychczasowa praktyka pokazuje, że w takiej sytuacji Polska nie ma szans na wykorzystanie znaczących sum, bo nie potrafi tak dobrze kooperować z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, jak Niemcy, Francja czy Hiszpania. Nadzieja, że w ciągu trzech lat samorządy czy rząd się tego nauczą, jest złudna.
