Zapotrzebowanie na złoto jest pochodną sytuacji na trzech rynkach: jubilerskim, przemysłowym i inwestycyjnym. Jubilerzy określają zawartość złota w gotowych wyrobach w karatach. Najwyższa jakość to 24 karaty. Ze względu na to, że czyste złoto jest zbyt miękkie, używa się 18- i 14-karatowego. W przemyśle metal ten znajduje zastosowanie głównie w lotnictwie, stomatologii i elektronice.
Inwestycje w złoto uważane są za bezpieczną formę lokowania oszczędności, zwłaszcza w okresach kryzysu. Wtedy też złoto najbardziej drożeje. Tak było np. w 2001 roku po wrześniowym ataku na World Trade Center i w lutym 2003 roku, gdy decydowały się losy Iraku.
Największy wpływ na cenę złota ma pięć największych instytucji handlujących tym kruszcem: Barclays Capital, ScotiaMocatta, Deutsche Bank, Société Générale i HSBC. Jest też kilka głównych ośrodków handlu złotem. Najważniejszy to Londyn. Na ustalanym tam dwa razy dziennie fixingu opiera się większość światowych transakcji. Nowy Jork to miejsce handlu na rynku terminowym. W Zurychu odbywa się fizyczny obrót kruszcem. Pozostałe ważne rynki ulokowane są w Istambule, Dubaju, Singapurze, Hongkongu i Tokio.
Podstawową jednostką wagi złota jest uncja trojańska, czyli 31,1035 grama. Określenie „trojańska” pochodzi od Troyes w północno-wschodniej Francji. W średniowieczu był to ważny ośrodek handlu.
Najpopularniejszą formą inwestowania w złoto jest zakup sztabek i monet. Innym sposobem jest nabycie instrumentów pochodnych. Kontrakty terminowe futures oraz opcje oferowane są na giełdach towarowych. Jeden kontrakt terminowy opiewa na 100 uncji złota.
