Jak zarządzać wydatkami

Spadek wyższy od kwoty wolnej

Jeśli dobra uzyskane w spadku są zwolnione z podatku albo ich wartość nie przekracza kwoty wolnej od podatku, nie trzeba składać zeznania podatkowego
Jednak gdy część z tych dóbr nie jest objęta zwolnieniem, musimy je ująć w zeznaniu.
Ta ogólna zasada dotyczy zarówno spadków i darowizn sprzed 1 stycznia 2007 r., jak i uzyskanych po tej dacie. Moment, w którym powstaje obowiązek zapłaty podatku, zależy od tego, czy jest to darowizna, spadek, zapis itd. Złożenia zeznania nie można mylić z zawiadomieniem urzędu skarbowego o spadku czy darowiźnie, które jest warunkiem uzyskania prawa do zwolnienia z podatku najbliższych, o którym była już mowa (str. X).
Zeznanie należy złożyć w ciągu miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego (por. w ramce na str. XI). Jest ono konieczne, gdy ze względu na wartość spadku, zapisu czy polecenia należy się podatek spadkowy, tj. gdy jego wartość przekracza tzw. kwoty wolne, których wysokość jest zróżnicowana ze względu na stopień bliskości spadkobiercy i spadkodawcy oraz darczyńcy i obdarowanego (w ramce na str. X). UWAGA! Jeśli ta sama osoba uzyskała prawo do wkładu oszczędnościowego na podstawie specjalnej dyspozycji właściciela rachunku na wypadek śmierci i jest spadkobiercą, musi złożyć dwa zeznania – jedno z racji uzyskania prawa do wkładu, drugie z racji praw do reszty spadku. Zeznanie składa się na oficjalnym formularzu SD/3 i SD-3/A (załącznik). Formularz można otrzymać w urzędzie skarbowym albo znaleźć z Internecie: www.mofnet.gov.pl/dokument.php?const=3&dzial=151&id=27765. Jest tam również wersja interaktywna. Podaje się w nim dane nabywcy (obdarowanego, spadkobiercy), spadkodawcy, darczyńcy, wkładcy wkładów oszczędnościowych, zbywcy w umowie zniesienia współwłasności lub ugody w tym przedmiocie. W wielu wypadkach, zwłaszcza gdy chodzi o dobra uzyskane w spadku, możemy mieć problemy z określeniem ich wartości. Nie uwalnia nas to jednak od obowiązku jej podania. Podstawę opodatkowania (potrzebną do wyliczenia podatku) stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (tzw. czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i stanu praw majątkowych w dniu nabycia (śmierci spadkodawcy) i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Punktem odniesienia wyliczeń jest więc wartość rynkowa. Wartość tę określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w miejscu położenia (chodzi o lokalizację) rzeczy i praw majątkowych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia z dnia powstania obowiązku podatkowego (np. uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku). Jeśli nie podamy w zeznaniu wartości spadku albo urząd skarbowy stwierdzi, że podana kwota nie odpowiada wartości rynkowej, wezwie nas do podania tej wartości lub jej podwyższenia, wyznaczając na to termin nie krótszy niż 14 dni. Urząd ma obowiązek podania także swojej wstępnej wyceny. Jeśli wezwany nie udzieli odpowiedzi albo podana przez niego wartość nie odpowiada rynkowej, ustala ją urząd, z uwzględnieniem opinii biegłych. Możemy jednak w takim wypadku przedstawić zamówioną przez nas wycenę rzeczoznawcy. Gdy ustalona przez urząd wartość przekroczy o 33 proc. tę, jaką podał spadkobierca czy obdarowany, wówczas obciążają go koszty opinii biegłych.Opisana wyżej korekta wartości wchodzi w rachubę także wtedy, gdy umowa darowizny czy nieodpłatnego zniesienia współwłasności ma formę aktu notarialnego. Co do zasady bowiem notariusz przyjmuje wartość podaną przez strony. Podatek od spadków i darowizn płacimy dopiero po otrzymaniu decyzji urzędu skarbowego ustalającej jego wysokość. Trzeba go zapłacić w ciągu 14 dni od doręczenia tej decyzji. Od tej ostatniej można się odwołać do izby skarbowej, a potem wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W rachubę wchodzi możliwość uzyskania ulg w ryczałcie podatkowym: odroczenia płatności, rozłożenia na raty, wyjątkowo – umorzenia całości lub części podatku.
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL