Gdy w świecie zachodnim coraz bardziej dominuje taniec nowoczesny, osłabieniu musiały ulec reguły baletu klasycznego. Najbardziej perfekcyjne i najwierniejsze tradycji „Jezioro łabędzie" można zatem dziś łatwiej zobaczyć na przykład w Seulu niż w Moskwie.

Korea Południowa, Chiny czy Japonia to kraje, w których balet klasyczny kwitnie. Ambicje dołączenia do nich ma Kazachstan, gdzie z inicjatywy prezydenta Nazarbajewa w 2012 roku utworzony został Astana Ballet. I niemal z miejsca stał się sprawą narodową, bo zyskał siedzibę, jakiej może mu pozazdrościć wiele zespołów na świecie.

Podstawy do stworzenia zespołu oczywiście były, bo Kazachstan przez dziesięciolecia pozostawał w orbicie radzieckiego szkolnictwa baletowego, które uważane było za najlepsze. Astana Ballet to zatem ponad 30 tancerek, głównie absolwentek Szkoły Choreograficznej w Ałmatach, o ładnej sylwetce i z gracją poruszających się na pointach. Co ciekawe, podczas występu w Warszawie na scenie pojawiło się zaledwie pięciu tancerzy. Taka przewaga kobiet musi oczywiście wpływać na repertuar.

Dla każdego zespołu ważne jest jednak nie tylko kto, ale i co tańczy. Na pierwsze występy w Polsce Astana Ballet przywiózł trzyczęściowe widowisko będące wyborem różnych choreografii. Chciał pokazać, że potrafi wyjść poza klasyczny standard, ale jednak nie zawsze to bywa łatwe.

Zapowiadany jako rzecz o Edith Piaf balet „Love Fear Loss" okazał się więc zestawem trzech starannych, ale bardzo konwencjonalnych pas de deux. „Gaja" w choreografii Brazylijczyka Ricardo Amarante, od lat pracującego w Belgii, w zamyśle miała być rozwinięciem romantycznego baletu dla żeńskiego corps de ballet, ale ta rozbudowana opowieść o ziemi rozpadła się na monotonne popisy poszczególnych grup tancerek.

Ciekawsza okazała się inna praca tego choreografa „A fuego lento", zrealizowana pierwotnie dla zespołu w Antwerpii, bo była przykładem uwspółcześnienia baletowej neoklasyki. Astana Ballet, tym razem wzbogacony o mężczyzn, poradził sobie z tym zadaniem bardzo dobrze.

Najciekawsze okazały się próby połączenia europejskiego baletu z folklorem i tradycją kazachską, pokazane we fragmencie „Akkyz", a zwłaszcza w miniaturze choreograficznej „Freski scytyjskie". Był to dowód, że dobrze znana konwencja lat może być inspirująca.

Podobnym zderzeniem w sztuce tańca odmiennych tradycji Europy i Azji fascynują dziś widzów na świecie zespoły Korei, Tajwanu czy Chin. W Kazachstanie tego zadania podejmują się rodzimi choreografowie Aigul Tati i Mukaram Avakhri, co dobrze rokuje dla rozwoju Astana Ballet.