Dziś zabiega się o to, żeby przebieg zawodów lekkoatletycznych nie zaburzał programu telewizyjnego; z tego powodu zmieniono też przepisy, np. dotyczące liczby uczestników w finałach. Na przykład w skoku wzwyż ograniczono ją do 12 – moim zdaniem nie idzie to do końca w parze z duchem sportu. Korzystne są natomiast zmiany dotyczące falstartów w konkurencjach biegowych – dziś, jeżeli ktoś rozpocznie bieg przed strzałem startera, zostaje od razu zdyskwalifikowany, kiedyś był dopuszczalny jeden falstart. Telewizje jednak powiedziały: „Tego nie da się pokazywać. Zawodnicy się szykują, wchodzą w bloki, komentatorzy powiedzieli już wszystko, co można było powiedzieć, a oni robią falstart... i wszystko od nowa".

Czym zatem różni się lekkoatletyka, którą oglądamy dziś, od tej z czasów, kiedy pan startował?

Nie widzę – poza wynikami – znaczących różnic. Zarówno dziś, jak i kilka dekad temu lekkoatletykę reprezentowały gwiazdy. Dziś Usain Bolt, wówczas chociażby Edwin Moses, który przez wiele lat wygrywał zawody za zawodami w biegu na 400 m przez płotki; w końcu, po 104 wygranych z rzędu, zakończył karierę. Dyscyplina się rozwija, pojawiają się nowoczesne technologie, zawodnicy mają szerszą wiedzę z zakresu fizjologii czy biomechaniki. I pomyśleć, że w tym roku najlepszy wynik w rzucie oszczepem należy do... Kenijczyka. To tak, jakby Eskimos był najlepszy na świecie w maratonie.

—rozmawiał Łukasz Lubański