W listopadzie 1938 roku Polska Akademia Literatury przyznała Władysławowi Sebyle Złoty Wawrzyn za „wybitną twórczość literacką". Niecałe dwa lata później ten ceniony przedwojenny poeta i wpływowy krytyk został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w zbiorowej mogile w niedalekich Piatichatkach. Po wojnie jego twórczość została praktycznie zapomniana.

Czesław Miłosz, kiedy jeszcze nie wiedziano o wszystkich miejscach kaźni polskich żołnierzy, mówił w wywiadzie z 1983 roku: „Sebyła pisał coraz bardziej metafizyczne wiersze, treściwe. Zginął w Katyniu (...) Był bardzo wybitnym poetą i miał jeszcze wiele do napisania".