W latach 70. zaczęłam odkrywać Rosję i Związek Sowiecki, już wtedy jako osobne byty. Mieszkałam w Nowym Jorku, prawie na samym północnym czubku Manhattanu, powyżej Harlemu, w sporym jak na ówczesne czasy starym apartamentowcu. Ulica Hillside przeszła do historii literatury polskiej, bo opisał ją Janusz Głowacki, który tam zamieszkał na początku swojego amerykańskiego pobytu, ale jego wnikliwi czytelnicy mogli się dowiedzieć, że to ja ten dom odkryłam – w 1972 r. Mieszkania były raczej spore, ale wyjątkowo tanie, bo dzielnica już zaczynała mocno podupadać. Gdy wynajmowałam swoje lokum, mówiło się, że to jest dzielnica, w której mieszkali (kiedyś) rodzice Henry'ego Kissingera, gdy wyprowadzałam się 20 lat później, walczyły tam ze sobą środkowoamerykańskie gangi. Ale w drugiej połowie lat 70. zaczęli pojawiać się emigranci z ZSRS. Niektórzy byli wypychanymi za granicę dysydentami i byłymi więźniami Gułagu, inni – wtedy jeszcze nieliczni – należeli do emigracji żydowskiej i paszporty zawdzięczali porozumieniom helsińskim i poprawce Jacksona-Vanika. Nie objaśniam, co to było, bo jeśli to kogoś interesuje, AI wyjaśni to lepiej i zgrabniej niż ja. W ogóle czasami się zastanawiam, po co ja (i inni moi koledzy i koleżanki) w ogóle jeszcze coś piszemy, skoro to AI na pewno wie, co myślę, i wystarczy nacisnąć odpowiedni klawisz, by pojawił się felieton.