Czasami, w napadach masochizmu, które tłumaczę przed sobą potrzebą bycia dobrze poinformowaną, czytam komentarze na Facebooku. Nie idę tak daleko, by czytać cokolwiek na X, ale i FB może dostarczyć szerokich horyzontów, które przewrotnie można by nazwać pluralistyczną perspektywą. W niektórych wpisach widać było entuzjazm, że Poczobut poświęcił się dla Polski. Poczobut wprawdzie mówił, że po prostu chciał być przyzwoitym człowiekiem, co nie zawsze jest równoznaczne z byciem Polakiem, ale też bronił możliwości bycia przyzwoitą polską mniejszością w warunkach sowieckoidalnej dyktatury. Ciekawe skądinąd czy istnieje – jedno czy może wiele – studiów porównawczych Polonii w Białorusi, Ukrainie i Litwie, zwłaszcza od 1945 r. Które Polonie, w większości, popierały deklaracje niepodległości od Związku Sowieckiego, które potem broniły tej niepodległości, które i w jakim stopniu były wykorzystywane przez Rosję i jak różne Polonie głosują w polskich wyborach.Poczobut mówił o opozycji na Białorusi, o więźniach i prześladowaniach, ale większość jego fanów robi wrażenie ślepych i głuchych na kontekst białoruski. Tak jakby Łukaszenko, dobry gospodarz dla Białorusinów, zajmował się wyłącznie prześladowaniem Polaków. Jak już pisałam – na łamach internetowej „Rz” – Poczobut podkreśla, że jest Polakiem – obywatelem Białorusi – a zatem jest platońskim cieniem obywatela nieistniejącej już Rzeczpospolitej. Co lepiej zwykle rozumieją mieszkańcy byłej Rzeczypospolitej mieszkający poza granicami Polski, niż zamieszkali tu autochtoni. Komentarze internetowe popierające Poczobuta i jego Orła Białego różniły się między sobą w stosunku do wymienionych przez niego bohaterów – akowców z antysowieckiego i antykomunistycznego podziemia. Tak jak główny podział polityczny w Polsce na tych za i przeciw, jedni triumfowali, że Poczobut dowalił lewym przeciwnikom Łupaszką i innymi dowódcami, inni uważali, że świadczy to o jego innej od naszej perspektywie i innych, niepełnych informacjach. Jest to oczywiście znane i zrozumiałe: w Polsce w czasach komunizmu każdy potępiany przez propagandę przeciwnik ustroju był często bezkrytycznie uznawany za kryształowego bohatera.