Autorzy, spędziwszy rok na portretowaniu ponaddwustuletniego drzewa we Francji, opowiadają uniwersalną historię, opierając się wyłącznie na sile ruchomych obrazów. Widz, oglądając zapis ich pracy, pozbawiony ponadkadrowej narracji, jakże charakterystycznej dla tego typu dzieł, nie dowiaduje się niczego, a zarazem – paradoksalnie – wszystko wie. Laurent Charbonnier i Michel Seydoux rozumieją medium, którym się posługują. Nie potrzebują słów, by przekazać bogatą treść zamkniętą w każdym liściu.