Słowo „narzędzie" pada w tym kontekście nieprzypadkowo, mamy tu bowiem do czynienia z muzyką użytkową. Nie tyle partnerem do rozmowy, co nienachalnym towarzyszem pracy i odpoczynku, brzęczącym przyjemnie z tyłu głowy tłumikiem dochodzących z zewnątrz odgłosów. Mozart podaje tu sobie rękę z Vangelisem, Bach z Richterem, Prokofiew z Glassem i idą tak parami: muzyka klasyczna z filmową, fragmenty wiekopomnych dzieł z nieskomplikowanymi, muzycznymi kolażami. Przechodzą obok, mijają, nie zagadnąwszy nawet słuchającego, dokąd to on sam się wybiera. Czy może gotuje akurat obiad, uzupełnia tabelki w Excelu, czy tylko mruży leniwie oczy, biorąc chwilę wolnego od rzeczywistości.