Psychoestetyka jest pojęciem z pogranicza psychologii i teorii sztuki, które początkowo skupiała się postrzeganiu dzieła sztuki. W szerszym znaczeniu analizuje ona wpływ czynników psychologicznych na postrzeganie estetyki i rozumienie piękna.
Spojrzenie na człowieka pod kątem psychoestetycznym można porównać do medycyny estetycznej, ponieważ obie te dziedziny zawracają uwagę na to, jak postrzegamy siebie i swoje ciało. Medycyna estetyczna oferuje pacjentom zabiegi, które mają za zadanie zmodyfikować ich wygląd w taki sposób, by poprawić ich samopoczucia, a tym samym jakość życia. Większość procedur wycelowana jest w defekty estetyczne, czyli różne zmiany w wyglądzie ciała, które postrzegane są jako niedoskonałości przez społeczeństwo lub daną osobę.
Inne podejście proponuje psychoterapia kierująca się teorią psychoestetyki – pacjent stawia czoła swoim problemom związanym z wyglądem i dąży do samoakceptacji.
Terapia z zakresu psychoestetyki skierowana jest do osób, które z mniej lub bardziej jasnych przyczyn źle czują się w swoim ciele. Taka forma terapii ma na celu ułatwienie pacjentowi zaakceptowanie jego wyglądu fizycznego. Osiągnięcie takiego rezultatu wymaga poznania źródeł problemów pacjenta. Osoba prowadząca sesje wykorzystuje różne techniki terapeutyczne, analizuje schematy myślowe pacjenta i stara się tak pokierować spotkaniami, by osiągnąć zwiększenie komfortu życia osoby uczęszczającej na terapię.
Udanie się na terapię psychoestetyczną jest szczególnie korzystne dla: osób z nadwagą, osób z zaburzeniami odżywiania, osób niepełnosprawnych, pacjentów onkologicznych po przebyciu zabiegów chirurgicznych, osób z problemami dermatologicznymi, osób zdrowych z niską samooceną.
