Jestem świeżo po lekturze „Rzeczy, których nie wyrzuciłem" Marcina Wichy. Książki przepełnionej miłością autora do zmarłej matki, napisanej ze sporą czułością. Przypomniała mi o odczuciach, które miałem po przeczytaniu „Śmierci pięknych saren" Oty Pavla. Wyjątkowa, dziecięca naiwność kontra sprawy ostateczne. Jeśli dobrze pamiętam, Ota Pavel napisał ten zbiór opowiadań w ramach psychoterapii, którą przechodził po nieudanej próbie samobójczej.