Czy poker to zdrowe hobby?

Jan Tomaszewski:

Trzeba oddzielić dwie rzeczy: pokera sportowego od pokera w wydaniu hazardowym. Pokera hazardowego nikomu nie polecam, to potwornie wciąga. Kiedy zaś gram w pokera sportowego i biorę udział w turnieju, gdzie wykupuję jakąś pulę żetonów, mam dokładnie takie same szanse na wygraną jak szejk arabski, który ma miliony. Jeśli jeden z nas przegra tę pulę żetonów, to odpada z turnieju, nie może kupić sobie kolejnych 10 tys. żetonów.

Każdy może grać w pokera?

Skądże! Trzeba mieć tę słynną pokerową twarz, pewne cwaniactwo, wyczucie. Trzeba dużo analizować, obserwować, co się dzieje z kartami na stole. Trzeba być zdecydowanym i konsekwentnym.

A czym jest ta pokerowa twarz?

Trzeba mieć kamienną minę, obojętnie, czy się ma kartę czy nie. Nie można na dobrą kartę reagować wypiekami na twarzy i nerwowym zerkaniem na pulę. Gracze w pokera to szakale, którzy zauważą wszystko – mówi się, że nawet puls. Trzeba obserwować, jak się zachowują pozostali gracze. Nawet przy dobrej kombinacji trzeba siedzieć jak mumia. Poza tym trzeba być nieprawdopodobnie wytrzymałym, żeby brać udział w turniejach. Kiedy się wygrywa, trzeba grać dalej, do zwycięstwa lub przegranej, nie można się wycofać.